Αγαπητέ Σταύρο,

Φαίνεται πως η πανεπιστημιακή κοινότητα (Π.Κ.) δεν θέλει να εμπλακεί σε έναν τέτοιο διάλογο. Εκτός και αν προτιμά πλέον μόνο �διαλόγους� σαν και αυτούς που διεξήχθησαν τις τελευταίες μέρες στα περισσότερα τμήματα του Π.Π. και υποθέτω και των άλλων Ελληνικών πανεπιστημίων όπου κανείς ή ελάχιστοι τόλμησαν να αναφερθούν στα γεγονότα που κράτησαν κλειστό για 2 μήνες και είχαν σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση του ελληνικού πανεπιστημίου. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για επίσημη θέση της Π.Κ. επί των γεγονότων αυτών, είτε επιδοκιμάζοντας είτε καταδικάζοντας τέτοιες «πρωτοφανείς για πανεπιστημιακά δεδομένα ενέργειες που αναμφίβολα πλήττουν την αξιοπιστία και το κύρος του Ελληνικού πανεπιστημίου» (ο χαρακτηρισμός δικός μου).

Ερεθίσματα στο announces για να αρχίσει μια ανοικτή συζήτηση δόθηκαν αρκετά από συναδέλφους και το σύλλογο (για να θυμίσω την σχετική με την αξιολόγηση- δες email 06042005 παρακάτω) στο παρελθόν. Καταγράφω ορισμένα από τα δικά μου (συνάδελφοι και σύλλογος μπορούν να συμπληρώσουν τη λίστα).

email20012005 email24012005 email31012005 email06042005

Έγγραφα σε email μου στο announces την 31/1/2005 απαντώντας σε σχετικό περί του εθνικού διαλόγου για την παιδεία email συναδέλφου.

«Αγαπητέ Συνάδελφε,
Δεν ξέρω αν συζητάνε, δεν ξέρω αν έχουν "αποφασίσει ήδη" αλλά είμαι σίγουρος ότι εμείς δεν συζητάμε ή αποφεύγουμε να συζητήσουμε για το θέμα.

Ίσως να πιστεύουμε ότι τίποτε  δεν μπορεί να αλλάξει πλέον,
Ίσως ο καταναλωτισμός που μας έχουν επιβάλει και έχουμε αποδεχθεί, να μην μας αφήνει τα περιθώρια για τέτοιου είδους πολυτέλειες,
Ίσως είναι η «υπερβολική ευαισθησία» μας για να μην ενοχλήσουμε τους παραλήπτες του announces,
Ίσως να νοιώθουμε ότι μας εκπροσωπεί ο σύλλογος μας ή η διοίκηση,
Ίσως και να έχουμε βολευτεί με την υπάρχουσα κατάσταση,

Ότι και να συμβαίνει από τα παραπάνω ένα είναι σίγουρο, δεν μπορούμε πλέον να έχουμε την απαίτηση από την κοινωνία, από τους φοιτητές μας, να ανέχεται το Ελληνικό  Πανεπιστήμιο στην σημερινή του κατάσταση.»

Σίγουρα δεν μπορούμε πλέον να κρυβόμαστε πίσω από την απαίτηση για έναρξη διαλόγου από την αρχή (στο Software Engineering ο όρος Analysis-Paralysis περιγράφει πλήρως την κατάσταση αυτή http://en.wikipedia.org/wiki/Analysis_paralysis). Ούτε να υπερασπιζόμαστε την υπάρχουσα κατάσταση στο ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Πόσο άραγε απέχουμε από τα όσα πολύ γλαφυρά περιγράφει ο Θουκιδίδης Παπαφεωργίου στο άρθρο των Νέων (1 Ιουλίου 2006) με τίτλο «Η Παιδεία βουλιάζει από την αδιαφορία όλων μας»;

Μήπως ο τίτλος του άρθρου «H Παιδεία απαιτεί ξεβόλεμα» από τα Νέα (3 Ιουλίου 2006) πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά; Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την αναφορά στο άρθρο του Θουκιδίδη Παπαφεωργίου

« Είναι η έκφραση της απόλυτης απελπισίας ενός εκπαιδευτικού που μας αφορά όλους - άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο - αλλά όλους. Προσωπικά, ως πολίτης αισθάνθηκα σοκ συνειδητοποιώντας ότι η «διαφθορά» ξεκινά στα 17 με μια «τρυφερή» συνωμοσία γονιών, δασκάλων και γιατρών. Όταν όλοι συμπράττουν ώστε το φροντιστήριο να υποκαθιστά την παρουσία στην τάξη. Ως γονιός κοίταξα βαθιά μέσα μου να δω πόσο ισοσταθμίζω τις ενοχές με την ανταποδοτικότητα και ως επιστήμων σκέφτηκα με βαθύ σεβασμό δασκάλους που σφράγισαν τον χαρακτήρα μου, τις επιλογές μου, τις επιτυχίες μου. Ως πολιτικός θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη.»

Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι «αισθανόμαστε σοκ» για τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο; Νιώθουμε μήπως ενοχές αλλά και την ανάγκη να ζητήσουμε συγνώμη και να απολογηθούμε για το δικό μας μερίδιο ευθύνης αλλά το πιο σημαντικό να δράσουμε στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων μας σε μια προσπάθεια αναστροφής της πτωτικής πορείας του δημόσιου πανεπιστημίου;

Φιλικά,

Κλεάνθης Θραμπουλίδης

Υ.Γ.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Ατομική και εθνική επένδυση» από το Βήμα